”Urfa’da yaşlı bir adam bana bir fıkra anlattı…
Bir adam Urfa’ya gelmiş bilmem kaç yıl önce,
20 yaşında bir delikanlı,
hayran kalmış Urfa’ya;
herkes evine çağırıyor,
herkes selam veriyor,
herkes kardeş gibi davranıyor,
inanılmaz bir güzellik.
Sonra bu adamı Urfa’nın ahırlarına götürmüşler. Dünyanın en güzel atları tabi.
Urfa tarihten bu yana çok ünlüdür atlarıyla. Asurlular devrinde her yıl Asurlulara 360 tane
at verirmiş Çukurova.
Adam bir ay kaldıktan sonra memleketine dönmüş, sonra 90 yaşına gelmiş, yahu şu dünyada zaten ölüp gideceğiz, ağzımın tadıyla ayrılayım şu dünyadan demiş, yeniden gitmiş bakmış ki selam verse kimse yüzüne bakmıyor.
Yıkılmış,bir de atlara bakayım demiş.
Bir sürü at, derisi kemiğine yapışmış, dağlarda yayılıyor.
Şaşırmış kalmış adam, keşke gelmeseydim buraya demiş.
Bir hanın önünden geçerken yaşlı bir adam uyukluyormuş, ağzına, yüzüne sinekler dolmuş.
Uyandırmış,
hele kalk, yahu, demiş, burada bir zaman
çok iyi insanlar, çok güzel atlar vardı, ne oldu? demiş.
Yanıtlamış karşısındaki:
-O iyi insanlar o güzel atlara bindiler, çektiler gittiler…”
Yaşar KEMAL Saygıyla 
