Bir gün, bir çiftçinin eşeği bir kuyuya düştü.
Yaralanmamıştı, ama artık kendi başına çıkması mümkün değildi.
Zavallı hayvan saatlerce yüksek sesle anırdı.
Çiftçi, eşeğin acıklı çığlıklarına dayanamıyordu. Onu kurtarmak istiyordu ve onu oradan çıkarmak için her yolu denedi.
Ama çabaları sonuç vermeyince, acı bir karar aldı.
Eşek zaten çok yaşlanmıştı ve artık hiçbir işe yaramıyordu.
Ayrıca kuyu da kurumuştu ve bir şekilde kapatılması gerekiyordu.
Bunun üzerine köydeki diğer çiftçilerden yardım istedi ve hep birlikte kuyuyu toprakla doldurmaya karar verdiler.
Zavallı eşek, yukarıdan yağan kürek kürek toprakla insanların ne yapmak istediğini anlamıştı.
Ve korkunç bir çığlık attı.
Ama sonra, herkesin şaşkınlığına rağmen, birkaç kürek toprak daha atıldıktan sonra eşek sessizleşti.
Zaman geçtikçe kimse kuyuya bakmaya cesaret edemedi, sadece toprak atmaya devam ettiler.
Sonunda, çiftçi merak edip kuyuya baktı ve gördüğü manzara karşısında şaşkına döndü:
Eşek, üstüne atılan her toprak yığınını silkeleyip altına alıyor ve onun üzerinde bir adım yukarı çıkıyordu.
Çiftçiler toprak attıkça, eşek biraz daha yükseliyor, biraz daha kenara yaklaşıyordu.
Ve sonunda, adım adım, kuyunun kenarına kadar çıktı, sonra da mutlu bir şekilde seke seke oradan uzaklaştı.
Bu hikâyenin ana fikri:
Hayat bazen hepimizin üzerine toprak atar.
Ama önemli olan, o toprağı silkeleyip altına almak ve bir adım daha yukarı çıkmaktır.
Her darbeyi bir basamak yaparsan, kuyudan çıkman kaçınılmaz olur. (Alıntı) 
